Başlangıç

İlk kelime. Aslında zor olan ne biliyor musunuz? Bu ilk kelime. Hayatım boyunca yazmak istedim ama hiçbir zaman kendimde bu cesareti bulamadım. Sürekli kendimi yetersiz görmek belkide bunu bana yaptıran temel şey olmuştu. Halbuki yazma isteğim yaşama isteğim kadar ağır basıyordu. Ama yaşamak zorakidir. Siz istemeseniz de elinize verilir bu fırsat. Sonrasında ise sanki bu kendi çabanızla aldığınız bir durummuş gibi bırakmak istemezsiniz.  Sahiplenirsiniz. Fakat yazmak, bunu kimse vermez size. O kadar zordur ki , elinizde , yüreğinizde , kafanızın içinde her türlü fırsatınız olmasına rağmen açıklayamayacağınız düşünceler sürekli alıkoyar sizi yazmaktan.  Bazen düşünüyorum da yazmanın önüne geçen en önemli konu bilgidir. Yanlış anlamayın lütfen beni , burada bilgisizlikten bahsetmiyorum. Evet doğru , ondan bahsediyorum. Bu satırları okuyup ilk aklınıza gelen fakat inanmak istemediğinizden. Bilgi , dostlarım. Bilgi benim için yazmanın önüne geçen en önemli konu oldu. Bilmek , her gün öğrenmek. Çünkü her seferinde , bir kitap okuduğumda yada bir film izlediğimde , belkide okulda girdiğim bir dersten sonra yada güzel birkaç dostumla sohbetimin hemen ardında. Hep düşündüğüm yetersiz olduğumdu. İnsan binlerce yıl yaşasa bile , bilgi denizinden sadece birkaç damla içebileceğini anlamalı. Ben bunu anladım. Ancak asıl mesele neymiş biliyor musunuz ? İşte bunun cevabını ise çok geç öğrendim. Bu cevap belki de yaşamın sırrıydı yada yaşama sebebimiz. Belki biraz iddialı bir çıkış ama , sizce de öyle değil mi ? Bilmek , sürekli öğrenmek ama her öğrendiğimiz konudan sonra aslında zerre kadar şey bile bilmediğimizi fark etmek. Ayrıca farklı bir bakış açısından bakarsak belkide bu komik. Evet komik diyorum dostlarım. Çünkü insan bunu gerçekten idrak ettiğinde yaşamak her zamankinden çok daha zor bir hal alıyor. Düşünsenize ne kadar çabalarsanız çabalayın , varınızı yoğunuzu ortaya koyun yine de sonunu hiçbir zaman göremiyorsunuz. Komikten ziyade belkide ironik. Hani derler ya hep cahillik mutluluktur diye ki zaman zaman bunu insanlar artık havalı olmak için söylüyor. Bunu ne zaman birisinden duysam bıyık altından bir gülümserim doğrusu. Düşünsenize bildiğin aslında bilgi denizinde bir harf bile değil ama sen cahilliğin mutluluk olduğunu söyleyebilecek kadar çok harf biliyorsun öyle mi? Neyse bu yazıda insanları eleştirmenin yeri yok o yüzden kalemimin rengini hemen değiştiriyorum. Ne diyordum ? Cahillik mutluluktur. Ben aslında sürekli öğrenen ama hep cahil olduğunu bilen birisi olarak bu satırları yazıyorum. Bu yaşımda bunu öğrenmiş olmam iyi midir yoksa kötümüdür , bunu ise bilmiyorum. Çünkü bu sırrı bilmeden yaşasaydım belki de hayatım çok farklı olurdu. Düşünsenize sadece çalışan ve her akşam evine gelen ama neden yaşadığını , bu dünyada ki amacını bilmeyen hatta bunu pek de önemsemeyen bir insan. Ne kadar da güzel geliyor değil mi. Her neyse ben neden bahsediyordum? Ha tamam hatırladım. Hep cahil kalacağımı bildiğimden. Ama şundan da bahsetmek istiyorum size. Hep cahil olacağımı bilsem de bunun yazmama bir engel olmayacağını öğrendim galiba. Galiba diyorum çünkü bu daha ilk yazım ve devamı gelir mi bilmiyorum. Eğer gelirse ki gelmesini istiyorum , neler çıkacak çok merak ediyorum. Çünkü şimdi şunu farkediyorum ki insan yazarken , düzenli veya düzensiz yaşantısında aklından zerre kadar geçirmediği , en derinindekiler biranda kaleminden çıkıveriyor. Bu sebeptendir ki derinimdekileri merak ediyorum. Bakalım neler varmış göreceğiz. Umarım iyi şeylerdir.

Deniz ÇELİK

26 Temmuz 2017 Çarşamba

 

Başlangıç” üzerine bir yorum

  1. Çok güzel yazmışsın kalemine ve yüreğine sağlık güzel dostum. Sevdiğim ihtiyar delikanlı bir abimizin sözünü hatırlattın: “Bilmeyenden değil, bilmediğini bilmeyenden kork”… 😌 yol rehberi olacak bir yazı. Ellerine sağlık.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir